By Struś

Choć nie wiem, kto to jest
I nie wiem, skąd go znam,
Czasem spotyka mnie
Jesienny śmieszny pan.

Parasol wielki ma
I zmartwień trochę też.
Przez pusty idzie park
W_czerwony liści deszcz.

Lecz gdy ostatni liść
Ze smutnych spadnie drzew,
On razem z_białą mgłą
Rozpłynie się.

Gdy świat pożółknie znów,
Powróci znowu tam
Jesieni szukać barw,
Jesienny śmieszny pan.

A wtedy spotkam go
I pójdę z_nim przez park,
On będzie blisko tak
Mych rak, mych warg.

Gdy świat pożółknie znów
I biała wzejdzie mgła,
Będziemy razem szli:
Jesienny pan i ja.

A wtedy spotkam go
I pójdę z_nim przez park,
On będzie blisko tak
Mych rak, mych warg.

Gdy świat pożółknie znów
I biała wzejdzie mgła,
Będziemy razem szli:
Jesienny pan i ja.

Jesienny śmieszny pan i ja
Jesienny pan.

ę midiart PL 2000-

JESIENNY PAN ; Hanna Banaszak