By Struś

Jeszcze sam się uczę siebie,
żyję tak jak umiem żyć
Do utraty tchu
Raz mi gorzej z_tym, raz lepiej,
rzucam się w_zdarzeń rwący nurt
Jak w_ucieczce, jak w_podróży
do zamkniętych pukam drzwi
Byle serce nieść
I choć nic się nie powtórzy,
jeszcze raz myślą sięgam wstecz

O! Jest gdzieś niebo jak len
O! O! O! Noc za krótka na sen
O! Dom gdzie czeka znów ktoś
I gdzie miejsca już dość
Dla spóźnionych gości
O! Twój rysunek na szkle
Tylko na nim już dziś nie ma mnie

Idę dalej, żyję prędzej,
pragnę, tracę to co mam
Czas doradcą złym
Wieczorami piszę wiersze,
chociaż Ty już nie czytasz ich
Biegną wiosny i jesienie,
coraz bardziej dzieli nas
Morze zwykłych spraw
Mam już tylko to wspomnienie,
choć i w_nim nigdy jasnych barw

O! Jest gdzieś niebo jak len
O! O! O! Noc za krótka na sen
O! Dom gdzie czeka znów ktoś
I gdzie miejsca już dość
Dla spóźnionych gości
O! Twój rysunek na szkle
Tylko na nim już dziś nie ma mnie

Ale kiedyś sam w_pół drogi
stanę, cisnę nagle w_kąt
Cały ten mój świat
Twarz ochłodzę kroplą wody,
jakby mi znów ubyło lat
I odnajdę tamten ogień
i gościnny domu próg
I przyjazną dłoń
Lecz czy tamtą twą urodę
zwróci nam rzeki bystra toń

O! Jest gdzieś niebo jak len
O! O! O! Noc za krótka na sen
O! Dom gdzie czeka znów ktoś
I gdzie miejsca już dość
Dla spóźnionych gości
O! Twój rysunek na szkle
Tylko na nim już dziś nie ma mnie
nie ma mnie
La la la la la la la
la la la la la la
la la la la la la

Rysunek na szkle
Krzysztof Krawczyk