By Struś

Gdzieś w_hotelowym
korytarzu krótka chwila,
splecione ręce gdzieś na plaży
oczu błysk,
wysłany w_biegu krótki list,
stokrotka śniegu dobra myśl,
to wciąż za mało
moje serce żeby żyć.

uciekaj skoro świt
bo potem będzie wstyd
i nie wybaczy nikt
chłodu ust Twych.

Deszczowe wtorki,
które przyjdą po niedzielach,
kropelka żalu,
której winien jesteś Ty
nie prawda, że tak miało być,
że warto w_byle pustkę iść,
to wciąż za mało moje serce
żeby żyć.

Uciekaj skoro świt,
bo potem będzie żyć
i nie wybaczy nikt
chłodu ust, ciszy słów,
uciekaj skoro świt
bo potem będzie wstyd
i nie wybaczy nikt
chłodu ust Twych.

Odloty nagłe i wstydliwe
nie zabawne,
nic nie wiedzący
a zdradzony pies czy miś
żałośnie chuda kwiatów kiść
i nowa złuda, nowa nić,
to wciąż za mało moje serce
żeby żyć.

Uciekaj skoro świt,
bo potem będzie żyć
i nie wybaczy nikt
chłodu ust, ciszy słów,
uciekaj skoro świt
bo potem będzie wstyd
i nie wybaczy nikt
chłodu ust Twych.

Jan Serce
Seweryn Krajewski