Jolka, Jolka pamiętasz

lato ze snu
Gdy pisałaś:

"Tak mi źle"
Urwij się choćby zaraz

coś ze mną zrób
Nie zostawiaj mnie samej

o nie

Żebrząc wciąż o benzynę

gnałem przez noc
Silnik rzęził ostatkiem sił
Aby być znowu w Tobie

śmiać się i kląć
Wszystko było

tak proste w te dni

Dziecko spało za ścianą

czujne jak ptak
Niechaj Bóg

wyprostuje mu sny
Powiedziałaś, że nigdy

że nigdy aż tak
Słodkie były jak krew

Twoje łzy

. . . . . . . . . .

Emigrowałem
z objęć Twych nad ranem
Dzień mnie wyganiał
nocą znów wracałem

Dane nam było
słońca zaćmienie
Następne będzie
może za sto lat

Plażą szły zakonnice

a słońce w dół
Wciąż spadało

nie mogąc spaść
Mąż tam w świecie za funtem

odkładał funt
Na Toyotę przepiękną

aż strach

Mąż Twój wielbił porządek

i pełne szkło
Narzeczoną miał kiedyś

jak sen
Z autobusem Arabów

zdradziła go
Nigdy nie był już sobą

o nie

. . . . . . . . . .

Emigrowałem
z objęć Twych nad ranem
Dzień mnie wyganiał
nocą znów wracałem

Dane nam było
słońca zaćmienie
Następne będzie
może za sto lat

W wielkiej żyliśmy wannie

i rzadko tak
Wypełzaliśmy na suchy ląd
Czarodziejka gorzałka

tańczyła w nas
Meta była o dwa kroki stąd

Nie wiem ciągle dlaczego

zaczęło się tak
Czemu zgasło

też nie wie nikt
Są wciąż różne koło mnie

nie budzę się sam
Ale nic nie jest proste

w te dni

Budka Suflera
"Jolka Jolka"