(c) midiart 1999
Ty, Panie, tyle czasu masz,
Mieszkanie w chmurach i blekicie,

A ja na glowie mnostwo spraw
I na to wszystko jedno zycie.

A skoro wszystko lepiej wiesz,
Bo patrzysz na nas z lotu ptaka,

To powiedz, czemu tak mi jest,
Ze czasem tylko siasc i plakac.

Ja sie nie skarze na swoj los,
Potulna jestem jak baranek

I tylko mam nadzieje, ze,
Ze chyba wiesz, co robisz, Panie.

Ile mam grzechow, ktoz to wie?
A do liczenia nie mam glowy,

Wszystkie darujesz mi i tak,
Nie jestes przeciez drobiazgowy.

Lecz czemu mnie do raju bram
Prowadzisz droga taka kreta?

I czemu wciaz doswiadczasz tak,
Jak gdybys chcial uczynic swieta?

Nie chce sie skarzyc na swoj los,
Nie prosze wiecej niz dac mozesz

I ciagle mam nadzieje, ze,
Ze chyba wiesz, co robisz, Boze.

To zycie minie jak zly sen,
Jak tragifarsa, komediodramat,

A gdy sie zbudze, westchne: "coz,
To wszystko bylo chyba zamiast."

Lecz poki co, w zamecie trwam,
Licze na palcach lata szare

I tylko czasem przemknie mysl:
"Przeciez nie jestem tu za kare".

Dzis czuje sie jak mrowka, gdy
Czyjs but tratuje jej mrowisko.

Czemu mi dales wiare w cud,
A potem odebrales wszystko?

Nie chce sie skarzyc na swoj los,
Choc wiem, jak bedzie jutro rano.

Tyle powiedziec chcialam ci
Zamiast...

<Parlando:>
Pacierza na dobranoc.

ZAMIAST ; Edyta Geppert